Yazıya bu kare ile başlamak o kadar çok şey anlatacak ki, gerisini yazmasam mı diye düşünmedim değil.
Ama, en azından mecmua hakkında bilgi vermeliyim. Ve elbette başlığındaki “HİLAFET
İÇİN TOPARLANIN” daveti ile bugüne ve yarına uzanmalıyım.
Dergi, ortalarında Yeni Şafak gazetesi ile bir televizyonun da bulunduğu çok sayıda yayını kapsayan Albayrak Medya Grubu’nun.
Tarihi de kapaktaki tabirlerle uyumlu: “27 Temmuz – 2 Ağustos 2020”. Yani Ayasofya’nın cami olarak açılmasının çabucak sonrası. Hakikaten kapakta “Artık Ayasofya ve Türkiye hür” deniyor. Alttaki başlık da “Ayasofya tamam sıra hilafette” diye çağrıyı tamamlıyor.
Hatırlatma yarar var: O sırada Saray medyası bu kapağı “provokasyon” olarak nitelemişti.
Yılın birinci günü, Gazze yürüyüşünde küçük bir kümenin attığı hilafet sloganları da, yumruk problemi olmasa tıpkı akıbete uğrayacaktı herhalde.
Hilafet isteyenlere kaş kaldıramayan Reisseverler, yumruk üzerinden şişi de kebabı da yakmamayı başardı.
Hemen belirteyim, ben yumruk atan gence dayanak veremediğim üzere, takviye verenleri anlamıyorum.
Hadi, kendini savunurken olsa.. Hayır! O denli de değil. Münasebetiyle savunulacak bir yanı yok. Şiddet şiddettir. NOKTA!
Ya hilafet çağrısı!!
Yanıtı vermek için yeniden biraz gerilere gitmek lazım.
*. *. *
Son padişah Vahdettin pılıyı pırtıyı toplayıp İngiliz zırhlısıyla kaçınca, yalnızca padişahlık değil Halifelik makamı da boşalmıştı.
Hemen sonraki gün Ankara’da Meclis toplandı ve 162 mebustan 148’inin oyu ile Abdülmecid Efendi’yi Halife seçti.
Ne var ki, Cumhuriyet’in ilanı sonrası mevzu -yine Meclis’te- gündeme geldi. Aslında bitmez maddi – manevi talepleriyle Ankara’yı boğan Halife için bu defa veto geldi.
Cumhuriyet’in prensipleri ve Atatürk devrimleriyle bağdaşması da asla kelam konusu olmayan Hilafet, Meclis kararıyla kaldırıldı.
Son yıllarda IŞİD önderlerinden birkaçının kendisini Halife ilan etmesi dışında sorun, tarikatların bâtın odalarındaki sohbetlerden öteye gitmedi.
Ama anlaşılan Ayasofya, düşünmekle uzun müddet evvel vedalaşan bir azınlığı heveslendirdi. Hatta, şu son yürüyüşteki bir pankarta da yazdıkları üzere, Filistin’in lakin hilafetle kurtulabileceği ham hayaline kaptırdı.
*. *. *
Hindistan’daki müslümanları, Pakistan’ı, Malezya’yı falan saymıyorum. Yüzde 100 Müslüman diyebileceğimiz Arap Dünyası’nın nüfusu 360 milyon küsur. Türkiye -ne keyifli ki- o dünyanın dışında görülüyor.
Önemli ülkelerinden Mısır ile -hadi düşman demeyelim de- ortası bozuk. Suudi Arabistan ile Kaşıkçı cinayeti sonrası patlak veren düşmanlık ise, paraya -petrodolara- gereksinim baş gösterince silinir üzere olmuştu.. Şu futbol tansiyonu ismi altındaki düşmanlıkları ortayı üzücü bozdu. Erdoğan gizlice özür dilemiş midir bilmiyorum, lakin yaşananların tamiri çok sıkıntı görünüyor. Bilhassa, tam da lokal seçim öncesi, Türkiye’nin ayağa kalkarak Atatürk’e sahip çıktığını düşünecek olursanız..
Eşi uzun yıllar Suudi Arabistan’da çalışan, kendisi de fasılalarla gidip orada yaşayan bir arkadaşım anlatmıştı: “Dünyanın dört bir köşesini gezdim. Suudiler kadar Türkler’den nefret eden ve bunu saklama gereği duymayan beşerlerle karşılaşmadım.”
Gerçekten de Suudiler başta, Araplar Türkiye’yi sevmez. Atatürk’ten nefret eder.. Malum! Lakin Osmanlı’yı da sevmezlerdi. Vaktiyle kılıç zoruyla Müslüman yaptıklarının, kendilerine kılıç zoruyla hükmetmelerini ve hilafeti ellerinden almalarını sıkıntı hazmetmişlerdir herhalde!
*. *. *
Bunları tarihten bir yaprak niyetine okuyup geçin.
Zira bu yüzyılda, hilafet, lakin Ayasofya’yı alabilmek için yine bir Haçlı Seferi düzenlenmesi kadar hayal ötesi bir saçmalıktan ibaret.
Bunu Erdoğan ve adamları da biliyor elbette. Ancak ne yapsınlar, yazık! Milleti uyutabilmek için dermanları, safsatadan öbür sermayeleri yok!
Baksanıza, NAS DA NAS diye tutturan Reis, “FAİZDE DÜNYADA 4. AVRUPA’DA 1. OLMUŞ.”
O vakit ne yapılacak? Bu türlü bayraklar açılacak.. Bu türlü sloganlar atılacak.. Mecbur!!!
Dertleri şeriatı, hilafeti falan geri getirmek değil. Bunu isteyenlerin oylarını garantilemek.
*. *. *
Orwell’in eşsiz yapıtı 1984’te Büyük Birader’in polisi kahramanımıza şöyle der: “İçini boşaltıp sonra kendimizle dolduracağız.”
Yapmaya çalıştıkları bu! Milyonların beynini -boşaltmak sayılabilecek- tabularla, saçmalıklarla doldurup kanıya yer bırakmamak.
Sorsan o hilafet meraklısına, son Halife’yi Meclis’in seçtiğini bilmez.
Menderes “siz isteseniz hilafeti de geri getirebilirsiniz” demişti ya milletvekillerine.. Demişti de “hadi getirelim” diyen çıkmamıştı ya..
Bugün ismine Cumhur İttifakı dedikleri o tuhaf paydaşlık bunu yapmaya kalkabilir mi?
Hadi yaptılar. Yanlarında ümmet ismine kimleri bulabilirler?
Sorsan o hilafet meraklısına, buna da hiç mi hiç akıl yormamıştır.
O beynini boşaltmış ve manasını bilmediği yasaklar ve palavralarla doldurmuştur. Yani yoracak akıl falan kalmamıştır. Mesela yani!
*. *. *
1984’ü galiba dört kere okudum. Dördüncüsü bu hafta!
Her seferinde şunu görüyorum: Mevzuyu, kahramanları genel çizgileriyle biliyorum, hatırlıyorum elbette.
Ama her seferinde karşıma o denli detaylar çıkıyor ki, “bunu nasıl fark edememişim” diye şaşırıyorum.
Şu cümle mesela: “Parti tarihçelerinde argüman edildiği üzere uçakları Parti’nin icat ettiği gerçek değildi.”
Düşününce anladım. Daha evvelki okumalarımda, Reis şimdi ambulansı, traktörü falan kendilerinin getirdiğini söyleyecek kadar yükseltmemişti çıtayı… Münasebetiyle Orwell’in uçak anekdotu, kitaptaki binlerce değişik tuhaflık ortasında silinip gitmişti.
Yeniden okuyunca.. Yalnızca o değil daha kacı fark edilmek üzere sıraya girdi.
Zira yalnızca bu son 5 senede, ortağının da önemli katkılarıyla Türkiye bir distopyaya savruldu. Kitap neredeyse Türkiye’nin yakın tarihini anlatır oldu.
Düşünsenize, Can Atalay Anayasa Mahkemesi’nin iki kararına karşın mahpustan çıkamadı, çıkartılamadı.
Ne diyordu Orwell yıllar yıllar öncesinde:
“Aslında hiçbir şey yasadışı değildi, zira artık yasa diye bir şey yoktu.”
*. *. *
Anayasa’nın, maddelerin hiçbir kararının kalmadığını görmek..
Yasalar / kurallar bireye nazaran uygulanır hale gelince ahlakın da çürüdüğünü düşünmek..
Ancak bunu umursamamak..
Tam bilakis “en çürük” olduğunu kanıtlamaya çalışmak..
Bilenlerin değil, Reis’i sevenlerin ortasına katılmak..
Bilimden / akıldan neredeyse nefret etmek ve üstelik bununla övünmek..
Bize sunulan, daha doğrusu kabul etmemizi bekledikleri Türkiye bu! Gelmesini umdukları gelecek bu!
Bazı yorumcuların söz ettiği üzere, “Erdoğan Ayasofya’yı güçlü olduğu için değil tam aksine çok güçsüz olduğu için ibadete açtı.”
Seçimler öncesinde atacağı her zar size bunu hatırlatsın.
Ne de olsa bugün dünden daha güçsüz.
Derdi ne şeriat ne de hilafet..
Derdi, buna inananların / inandırılanların kendi yanında olması.. Koltuğunda oturmaya devam etmesini sağlaması..
