Yeni bir yıla gireceğiz. Bir kesim umutlanacağız. Biraz optimist hislere sahip olacağız. Hayat bir kaç hafta olsun olağanlaşacak. Aralık sonu-Ocak başı. Neşelenip, en azından bir müddet kaygıları unutacağız. Hayatın coşkusunu, sevincini, müziğini, cıvıltısını hatırlayacağız. Değil mi?
YOK.
Olmuyor.
İzin vermiyorlar.
İki günde 12 şehit. 12 meskene ateş düştü. Irak’ta 12 evladımızı kaybettik. Geride 12 ana, 12 baba, eş, kardeş…12 can, 12 yuva.
Büyük acılar içindeyiz. Telafisi olmayan, yeri doldurulamaz kayıplar içinde.
Unutturmuyorlar. Terörü unutturmuyorlar. Mevti hatırlatıyorlar.
Oysa hayat hoş. Yaşatsalar. Müsaade verseler.
Peki nasıl reaksiyon vereceğiz? Ne yapmalıyız?
Terör saldırısından sonra bir ses yükseldi:
‘MİLLİ YAS İLAN EDİLMELİ’
Sosyal medyada da bu tartışılıyor. İktidar duymuyor. Oralı olmuyor.
Bir de şehitlerin meskenlerinin fotoğrafı… Ulu bayrağımızın asıldığı o konutlar daima birbirine benziyor değil mi?
Neden sanki?
Her şehit haberinden sonra telaffuzlar tıpkı.
Açıklanan, imzalanan bildiriler de. Bunun sebebi ne sizce?
Evet; elbette halkımız da o acıyı yüreğinde hissediyor. O. GÜN. Evvel 6 şehit fotoğrafını paylaşıp ‘BU MİLLET SİZİ UNUTMAYACAK’ yazdık, paylaştık. Sonraki gün 6 şehidimizin fotoğrafını da. Sanki o denli mi?
Unutmuyoruz değil mi? Gerçekten?
Onlar şehit; birer kahraman. Bizim evlatlarımız. Ya biz? Toplum olarak neyiz? Bu öykünün neresindeyiz?
Adeta bir tiyatro. Roller dağıtılmış. Metinler ezberlenmiş. Kişi bunun dışına çıkmaya çalıştıkça bedel ödüyor. Her türlü bedel. Ruhen de.
Bir iklim.
Öyle bir iklimdeyiz ki…
Sorgulamak sıkıntı. Eleştirmek güç. Sözler yetmiyor. Kıstırılmışlık duygusu. Kendimden, tek tek bireylerden bahsetmiyorum. Bireyden hareketle toplumdan kelam ediyorum.
İki ezber metin var. İki davranış kalıbı.
Esas sorun tartışılamıyor.
Bundan nasıl çıkacağız. Sormamız gerekiyor. Sorgulamamız. Ezberleri bozmamız. Terör kıskacından çıkmamız. Terörün siyasi gayelerle kullanılmasına göz yumamayız. Buna müsaade veremeyiz. Şehitler hepimizindir, kahramanlarımız. Evlatlarımız.
Şimdi o konuta bir daha bakın.
Şehidimizin ana/baba ocağına. Bu, Türkiye’nin fotoğrafıdır. Bu fotoğraf değişmeyecek mi?
Değiştirmeyecek miyiz?
